Met een grijze lange regenjas en bijpassende ceintuur in een knoop keek hij de Ferdinand Bolstraat in. Hij was klein. Misschien 1.60 meter. In verhouding leek zijn hoofd onwaarschijnlijk groot. Later zou ik leren dat grote koppen het goed doen op televisie. De lach, de frons, de uitdrukkingen. Aandacht op het hoofd waar emoties beter overkomen, niet het lichaam. Fred Emmer was jarenlang de stem en het gezicht van het 8-uur journaal. Nieuwslezer. Gek beroep. Hij was een radio-stem op televisie. We hadden net kleurentelevisie gekregen. Het moet rond 1978 geweest zijn. Vlak voor de WK.

Toen we Amsterdam binnen reden zat ik achterin de auto bij de familie Kroese, tussen Joris en Maarten in. Twee broers. Ik mocht altijd mee op uitjes, om te zorgen dat ze elkaars koppen niet in elkaar sloegen. Aangezien de broers het nooit met elkaar eens waren was ik altijd de beslissende stem. Zo deden we vaak waar ik zin in had. Mijn wensen waren echter bescheiden. Een frietje maakte je in die tijd al gelukkig. Of een ijsje. En eigenlijk nog steeds een simpele bevrediging voor ieder kind.

We reden de Utrechstebrug over en met stevige vaart de Rijnstraat in. Ik had geen idee dat ik hier ooit een paar jaar zou wonen op nummer 111, 2-hoog. Ook met twee broers; Arjan en Steven. Ook vaak ruzie en oneens. Een regelmatig hengstenbal over wie er op de troon mag zitten. De jonge versus de oude. En vice versa. Vaak in conflict, maar altijd onafscheidelijk. Een eenheid die borrelt als een vulkaan. “Was sich liebt das neckt sich”, zeggen de Duitsers. Ze werden en bleven beide vrienden voor het leven. Wonen nog in Amsterdam. Steven met Anne en kids op Rijnstraat 111. Mooie plek.

Pa Kroeze, Leo, had in Amsterdam gewoond of gewerkt. Hij kende de stad op zijn duimpje, zo leek het. Hij reed met snelle vaart en de vele mensen op straat schoten voorbij. Voor mij gingen we te snel. Ik wilde alles zien. De mensen, de winkels, de gebouwen met bruine stenen, witte kozijnen en de haken bovenaan de gevels. De haak op 111 zouden we gebruiken om ons bankstel naar de tweede verdieping te takelen. De housewarming party in 1993 was een mooie puinhoop. Het bier droop door het plafond naar onze onder buurvrouw. Het huis was ontmaagd. Met een darkroom, casino, fotokamer en heel veel bier van Brouwhuis Maximiliaan waar ik toen werkte. Memorabel.

Dat dagje Amsterdam zie ik nog altijd als de oorsprong van mijn werk en reizen rond de wereld. Vanaf dat moment besloot ik dat ik in Amsterdam wilde wonen. Pa wilde in 1987 dat ik naar de HEAO in Arnhem ging. Lekker praktisch. Dichtbij. Mijn cijfers waren goed genoeg voor de universiteit. Ik schreef me in op de UVA. In 1987 verhuisde ik naar Europaplein 4-hoog. Tegenover de RAI. De zolderkamer werd verhuurd door een Tamil familie. Geen eigen douche en een chemisch toilet. Maar het was mijn kamer. Ik was waar ik wilde zijn; Amsterdam.

Achttien mooie, energieke, spannende, avontuurlijke en velen nieuwe ervaringen later verliet ik mijn droomstad voor Chicago, samen met Mimi en onze 5-jarige dochter Zoe. Nu zijn we al bijna 15 jaar op pad, in het buitenland.

Ieder jaar als ik naar Amsterdam ga bezoek ik bewust of onbewust de Albert Cuijp. Ik koop er zelden iets, behalve een broodje haring bij de vaste kraam. Dan loop ik voorbij het Ferdinand Bol kruispunt en zie ik Fred staan onder zijn paraplu, in zijn regenjas. Het gezicht van Nederland, naast Mies Bouwman, was voor mij het gezicht van Amsterdam. Toen. Ik zou Fred nooit meer zien. En op 24 december is Fred overleden. Hij werd 85.

Fred was zo’n beetje het geweten van Nederland. Toen hadden we nog een geweten. Fred’s woord was waarheid. Niemand twijfelde aan Fred. Deze dagen komt de waarheid in vele vormen, en iedereen creëert zijn eigen versie van de waarheid. Iedereen zijn eigen gelijk.

Ik geloof nog steeds dat dat dagje Amsterdam de basis en inspiratie is geweest voor mijn wereldwijde reizen. Ieder avontuur begint met een eerste stap. Net als op een glijbaan. Geen idee waar je naar veel bochten beneden uitkomt, om op de volgende glijbaan te stappen. Iedereen zijn eigen glijbaan.