Travels around the world have taken me through highs and lows, rich and poor, ups and downs. It always surprises me to see that the most developed countries and well-off populations have the highest tendency to complain, criticise and have an overall negative attitude towards everything and anything. Impatience, intolerance and disrespect. The glass is way too often perceived as half empty when meandering through daily life. Although this daily life often is a safe, carefree, comfortable journey it tends to get flooded with a sense of dissatisfaction.
And that is where the root of the problem lies. Dissatisfaction. A focus on what is not working versus what is working. On what we don’t have versus what we have. People are spoiled. People see life as a struggle to survive instead of a gift to cherish, embrace and make the most of it. Yes, it is a race. The human race. We are all in it. A contest played by millions with all of its challenges, drawbacks and adversaries. But in the end there is enough for all of us.
Only at our deathbeds and funeral we realize the things we should have done and the way we should have lived. A nurse noted as one of the top five regrets on deathbeds “I wish I had let myself happier”. Lead yourself before it is too late. The British like to complain too, but overload it with irony. Recently the top 20 of most popular funeral songs in the UK had Monty Python’s ‘Always look on the bright side of life’ at number one. “If life seems jolly rotten there’s something you’ve forgotten. And that’s to laugh and smile and dance and sing.”
While it might not always be as simple just to smile and dance… I do think the privileged ones should bite their tongue a bit more often when they are disgruntled. Instead pinch yourself and look at what you have, instead of what you have not. And pinch yourself again to ensure you are not dreaming. Pinch one more time, and breathe. Breathe deep.
Listen: https://www.youtube.com/watch?v=epO4DSICT8s (with special thanks to Pink Floyd & Groove Armada)
On The Contrary 
December 2, 2014 at 11:23 pm
Hey Ozzie, ben ik alweer 🙂 Mooie blog dude! Moest bij het lezen van je laatste column denken aan de serie Arm en Rijk van de Belg Jan Leyers. Hij reisde de wereld over om de verschillen tussen rijk en arm in kaart te brengen. Het was meestal zoals jij ook schetst: de rijken klagen, hebben weinig tijd en lijken nauwelijks te genieten. Terwijl minder bedeelden vaak gastvrij zijn, het leven omarmen en het weinige dat ze hebben, delen met anderen. Ik hoorde Leyers in een interview de vraag beantwoorden of deze verschillende manieren van in het leven staan, oorzaak of gevolg zijn van de financiële status van mensen. Hij was tot de conclusie gekomen dat armoede je overkomt, maar dat rijkdom vaak ook een oorzaak is van minder leuke karaktereigenschappen. Door rücksichtslos, egoïstisch en met weinig empathie te leven, heb je een grotere kans om welvarend te worden. Rich bastards! http://www.vpro.nl/buitenland/nieuws/2014/03/H-t-grote-probleem-van-deze-tijd.html
December 3, 2014 at 5:19 am
Twee mooie quotes @JanLeyers. “Als ik moest kiezen, ging ik in de favela wonen. Het is er gevaarlijk, maar het is ook een warme volksbuurt die zich in de toekomst kan verbeteren.” En van een Indiër die zei: “Als een arme bij jullie een sjieke auto voorbij ziet rijden, heeft hij zin om een steen naar die wagen te gooien. Bij ons denkt die arme: misschien zit ik in een volgend leven wel achter het stuur.” Klagen? Waarom! We maken er het beste van en kijken uit naar het volgende leven.